Klawiterapia

DSC_0340

   Klawiterapia jest nowym terminem medycznym i istnieje dopiero od lat sześćdziesiątych XX wieku. Twórcą jej jest polski psycholog, dr Ferdynand BARBASIEWICZ. Mechanizm jej działania tłumaczy się w oparciu o uznaną naukową wiedzę medyczną opartą na neurologii i anatomii (zwłaszcza układu nerwowego). Klawiterapia jest ukoronowaniem i sumą całej refleksoterapii. Refleks, to w języku łacińskim odruch. Refleksoterapia to częścią medycyny odruchowej i jest sposobem terapii (leczenia) opartym na odruchach nerwowych i ich efektach.

   Odruch nerwowy powstaje w efekcie drażnienia receptorów nerwowych rozmieszczonych w powłokach ciała, czyli: skórze i błonach śluzowych, mięśniach, okostnej i bezpośrednio nerwów. Pozwala to pobudzać takie spontaniczne cechy jak: samoregulacja, autonaprawa, regeneracja i samozdrowienie. Cechy te posiada każdy żywy organizm i dzięki klawiterapi mogą być one doskonalone i rozwijane. Terapia odruchowa pozwala podłączyć się do ośrodków nerwowych, wskazując choremu organizmowi miejsca, w których potrzebna jest naprawa czy regulacja funkcji.

   Utrzymujące się przez dłuższy czas (1-3 miesiące), bez odreagowania trudne i przykre przeżycia psychologiczne, stresowe, frustracyjne, irytacje, wywołują silne i dość trwałe napięcia korowe i ośrodkowe w mózgu, a także w nerwach obwodowych. Utrzymywanie bez odreagowania napięć korowych, ośrodkowych i obwodowych wywołuje trwałą i szkodliwą niedokrwistość układu nerwowego i narządów przez nie sterowanych. Długotrwały stan negatywnych przeżyć emocjonalnych, zaburza funkcje układu trawiennego, wegetatywne, hormonalne i metaboliczne. Utrzymujący się zbyt długo stres utrudnia dokrwienie różnych struktur morfologicznych w organizmie człowieka. Przedłużająca się niedokrwistość ogranicza funkcje organizmu, a także zatruwa organizm różnymi zalegającymi toksynami. To wszystko bez profilaktyki zdrowotnej, przy ograniczonym ruchu, braku racjonalnego żywienia, prowadzi do zaburzeń funkcjonowania organizmu. Klawiterapia jest metodą umożliwiającą odreagowanie opisanych procesów i długotrwałych napięć.

   Terapia ta pozostaje w ścisłym związku z funkcją i anatomią układu nerwowego. Oddziaływanie fizyczne na skórę czaszki jest jednym z najskuteczniejszych sposobów oddziaływania w ramach terapii odruchowej. Znając anatomię mózgu i jego rzutowania na powłoki czaszki, poddając strefy mózgu odpowiedniej stymulacji, uzyskuje się efekt odruchu. Określone miejsca na skórze głowy, są związane z ośrodkami w mózgu, będącymi czaszkowymi strefami projekcyjnymi części ciała i narządów wewnętrznych oraz ich funkcji.